مامان کوچولو

مامان کوچولو

اردیبهشت 12 1389

چند روز پیش دو دختر کوچولوی 8 و 10 ساله، برادر کوچک تر خود را که 16

ماهه و مبتلا به برونشیت مزمن و آسم و از بیماران همیشگی ماست، به

تنهایی به مطب آورده بودند. برادر که نسبتاً درشت و برای جثه ی خواهرها

سنگین بود، از بغل یکی به آغوش دیگری می رفت. گاهی روی سر و کولشان سوار

بود و زمانی هم به طور خطرناکی سر و ته می شد و با این همه، دو دختر، با

خنده و بازی و بدون آن که خم به ابرو آورند و لبخند از چهره ها ی زیبای

کودکانه شان دور شود، پسرک را مهار می کردند.

پدر این بچه ها معتاد و تقریباً بیکاره است و مادرشان، برای درآوردن یک

روزی بخور و نمیر، در بازار روز گلپر و اسپند دستفروشی می کند. این شرایط

دشوار زندگی بار خود را خیلی زود بر شانه های کوچک بچه ها گذاشته و

دخترکان را با مسئولیتی زودرس مواجه ساخته، اما این دو خورشید خانم تابان

با خوشرویی تمام آن را تاب می آورند.

باری، وارد اتاق که شدند، گفتم:" خوب امروز دو تا مامان کوچولو داریم."

زدند زیر خنده ای یواشکی و آمیخته با خجالت . از آن پس هر حرف و حرکت من

موجبی بود برای خنده ی زیرزیرکی آن ها. تو گویی خودشان هم از نقش جدیدشان

لذت می بردند.

معاینه ی پسرک که تمام شد و داروها را که نوشتم، خواهر بزرگ تر گفت:"

پولش چقد میشه؟"

گفتم:" من که از شماها پول نمی گیرم، لازم نیست چیزی بدید." به هم نگاهی

کردند و دوباره کمی خندیدند. بعد خواهر کوچک تر گویی ناگهان چیزی بخاطر

آورده باشد دست در جیب تنگش کرد و از آن بسته ای کوچک بیرون آورد. آن را

روی میزم گذاشت و گفت:" مامانم گفته اینو بدم به شما."

یک بسته اسپند بود. آن را با روی باز و تشکر پذیرفتم و گفتم:" حالا دیگه

بی حساب شدیم." دوباره ریسه رفتند، برادر را چون جان شیرین در آغوش

گرفتند و با رضایت خاطر اتاقم را ترک کردند.

شیرینی وجود آن ها و سرزندگی و شادی ای که از سیمای درخشان این دو تراوش

می کرد، روح و جانم را درنوردید، اما این خوشی دیرپا نبود و به زودی جای

خود را به اندوهی عمیق و تلخ داد و یک علامت سواٌل بزرگ.

... چرا؟